Dum ultimae vestigia aestatis aestatis paulatim cedunt aëri autumnali frigido et recreanti, natura vividam metaphoram itineris nostri in opere explicat. Transitio a diebus solis perfusis ad frigidiores et fructuosos rhythmum laborum nostrorum annuorum imitatur – ubi semina primis mensibus sata, per difficultates et laborem arduum nutrita, nunc parata sunt ad metendum.
Autumnus, essentia sua, tempus est impletionis. Pomaria fructibus maturis gravata, agris aureis granis onere deficientibus, vinetis uvis plenis plena, omnia eandem veritatem susurrant: praemia laborem constantem sequuntur.
Dum in secundam anni partem ingredimur, sodales ex Rvyuan ex abundantia autumnali inspirationem hauriunt. Primi sex menses solidum fundamentum posuerunt—obstacula superavimus, consilia nostra expolivimus, et firmiores nexus cum clientibus et collegis similiter construximus. Nunc, sicut agricolae fruges suas tempore messis curantes, tempus est vires nostras in occasionibus capiendis dirigere, opera nostra polire, et curare ut omnis conatus fructum ferat.
Non est hoc tempus quietis, sed renovatae intentionis ad nos inclinandi. Mercatus mutantur, necessitates clientium magis dynamicae fiunt, et innovatio neminem exspectat. Sicut agricola non potest differre collectionem messem cum tempus opportunum advenit, ita nos quoque impetu quem creavimus uti debemus. Sive agitur de perficiendo opere magni momenti, sive de superandis propositis trimestralibus, sive de explorandis novis viis ad incrementum, singuli nostrum partes agere debent in visione nostra communi ad vitam adducenda.
Itaque sodales ex Rvyuan hanc abundantiae tempus amplectentur tamquam incitamentum ad agendum, ad singula officia aggredientes cum diligentia agricolae terram suam curantis, praecisione hortulani plantas suas putantis, et spe alicuius qui scit laborem strenuum, tempore opportuno adeptum, uberrima praemia ferre.
Tempus publicationis: XXIV Augusti, MMXXXV
