Laetissimissimā hiemi valedicere et ver amplectimur. Quasi praeco fungitur, finem hiemis frigidae et adventum veris vividi nuntians.
Vere ineunte, caelum mutari incipit. Sol clarius lucet, dies longiores fiunt, mundum calore et luce magis implentes.
In natura, omnia reviviscunt. Flumina et lacus congelati liquescere incipiunt, et aqua murmurat, quasi carmen vernum canens. Herba e terra erumpit, avide imbrem vernalem et solem absorbens. Arbores novas viriditatis vestes induunt, aves volantes attrahentes quae inter ramos volant et interdum considunt et quiescunt. Flores varii generis florere incipiunt, mundum clara visione colorantes.
Animalia etiam mutationem temporum sentiunt. Animalia hibernantia e longo somno expergiscuntur, corpora extendentes et cibum quaerentes. Aves in arboribus laete pipiunt, nidos construentes et novam vitam incipientes. Apes et papiliones inter flores volant, sedulo nectar colligentes.
Hominibus, initium veris tempus est celebrationis et novorum initiorum.
Initium Veris non solum terminus solaris est; cyclum vitae et spem novi initii repraesentat. Nos admonet, quamvis frigida et difficilis hiems sit, ver semper revera venturum, novam vitam et vitalitatem afferens.
Tempus publicationis: VII Februarii, MMXXXV
